web analytics

Al een paar dagen wil ik dit blog schrijven, maar ik weet gewoon niet waar te beginnen?

Ik hoor je al denken “nou gewoon bij het begin” maar zelf weet ik ook niet precies wat nu het begin is. Dus ik ga maar gewoon beginnen en kijk hoever ik kom en of het allemaal nog duidelijk is.

werkeloos

Als je mijn blog al een tijdje volgt dan weet je dat ik werkeloos ben, dit is sinds Augustus 2016. Veel van jullie reageerden super lief en ik kreeg een enorme boost van jullie reacties. Ik zou snel weer iets vinden en ik moest even genieten van de ‘vrije tijd’. Mocht je ooit werkeloos zijn geweest en moest leunen op het UWV dan weet je dat het niet echt genieten is. Ondanks dat je echt veel meer vrije tijd hebt, heb je ook continue die onderliggende stress van werk vinden.

waar te beginnen?

geen nieuwe baan

Om eerlijk te zijn had ik verwacht inmiddels alles wel weer op de rit te hebben, een nieuwe baan en weer door te gaan zoals ik dat vroeger deed. Eind vorig jaar besefte ik me dat ik dat helemaal niet trek, een nieuwe baan. Er ging van alles door mijn hoofd, was ik te lui geworden? Was ik gewend geraakt aan dit leven zonder baan? Ook op mijn blog gebeurde niet wat ik had gehoopt. Dat nu ik er iets meer tijd voor had er miljoenen lezers zouden komen en ik misschien fulltime kon gaan bloggen. What was I thinking? 

dokter

Wekenlang stelde ik het uit, dat doktersbezoek. Uiteindelijk maakte ik maar een afspraak, ik heb een nieuwe huisarts dus wat had ik te verliezen want hij kent me toch niet (echt). Ik maakte de eerste afspraak ’s morgenvroeg en daar zat ik dan, mijn verhaal te doen. In het kort: “ik kom er niet meer zelf uit en ik weet niet hoe ik dit op kan lossen”. Dat ene zinnetje maakt me nog steeds verdrietig. Dit ben ik toch niet? Ik was nooit zo. Ik kan ALLES oplossen, altijd. What the fuck happened? 

bekentenis

Het voelt als een bekentenis. Als uit de kast komen (hoe dat ook zou moeten voelen, ik denk zo). Het voelt niet als mezelf en dat is ontzettend vreemd. Ik ben nogal een controle freak en ik hou ervan om alles zelf op te lossen. Zelden heb ik hulp nodig en wanneer wel, dan heb ik ook geen moeite om dat aan te geven. In de 5 minuten waarin ik mijn verhaal deed bij de huisarts stonden nog net niet zijn haren achterover van de vele woorden die ik in die tijd propte om alles te vertellen. Met de emoties die daarbij horen, mijn krachtige ik daar nog eens bij opgeteld. Tja, part of the problem denk ik zo.

waar te beginnen?

adem in, adem uit

Ik dacht, we hebben 10 minuten in dit gesprek, we gaan ervoor. Gelukkig nam de huisarts zijn tijd en begon met het allerbelangrijkste: ”misschien moet je ook eens ademhalen als je praat”. Natuurlijk moest ik ontzettend lachen en zo ging het gesprek voort. Hij verwees me door naar een psycholoog. Wat? Ja echt. Nou een ding kan ik jullie wel vertellen, ook met mijn psyche ben ik helemaal on trend! Het is dus toch zover gekomen, op naar het gekkenhuis met de rest van al mijn leeftijdgenoten.

trend

Ja, laten we eerlijk zijn. We zijn allemaal gedrild om te studeren, om carrière te maken. Zelfs om wanneer je voor A hebt geleerd, je ‘gewoon even’ je bedrijf start in B en nog succesvol wordt ook. Hoeveel verhalen lezen we daar niet over? En oh ja, hoeveel verhalen horen we niet over de mensen die midden 30 zijn en dus een burn out hebben, psychische klachten ontwikkelen of gewoonweg depressief zijn?

quarter life crisis

Deze term gebruik ik eigenlijk al een paar jaar, vind ik namelijk erg slaan op onze generatie; quarter life crisis. Je bent nog niet op de helft (hoop ik dan) maar je bent toch al kapot van al dat harde werken en stress. Althans, zo heb ik het ervaren. Ik heb me de bulten gewerkt, jarenlang en het resultaat? Ik zit thuis op de bank en naast dat mijn hard-werkende-hart leeg is, is mijn bankrekening dat ook. Waar doe je het dan voor je? Nou niet voor mijn bazen van mijn vorige banen hoor, voor mezelf. Hoe idioot is dat? Ik weet het!

de tijd vliegt

De opmerking time flies when you’re having fun is niet geheel van toepassing, want ook zonder lol vliegt die voorbij. Zo heb ik dus weken gedaan om die afspraak met de huisarts te maken, maar zo ook met de psycholoog. Ik wil er eigenlijk nog steeds niet aan geloven hoor, maar ik maakte een afspraak. December zat helemaal vol, en zo rond Blue Monday kon ik terecht. Hoe ironisch.

waar te beginnen?

en nu?

Ik heb geen idee! Sinds ik het hardop zeg, mensen vertel en het zelf stiekem aan het accepteren ben lijkt het alleen maar slechter te gaan. Niet zozeer met mij hoor, ik sport weer 1-2 keer per week en ik eet gezond en voel me daardoor lichamelijk een stuk fitter. Alleen zodra ik aan werken denk, dan gaat het mis. Dan raak ik in (lichte) paniek en weet ik het allemaal niet meer. De baan die ik altijd heb gehad is niet mogelijk part time, mijn blog is niet genoeg om van te leven en dan? Daar zit je dan met je HBO diploma, lekker gekaderd op de bank.

klaar er mee

Ondanks dit alles ben ik een positief ingesteld persoon, maar ook vrij ongeduldig in dit soort dingen. Ik had dus gehoopt met een paar maanden babbelen met een therapeut dat het wel klaar zou zijn. Maar om de wijze woorden van mijn therapeut te herhalen ”iets wat zich al ruim vijf jaar afspeelt is niet in een paar weken opgelost”. Het tijd geven vind ik dan ook zo’n vaag begrip, maar over een tijdje (haha) zal ik hier wel op terug kijken en denken oh dus dat was het. Ik hoop het maar, mag dat morgen al zijn?

blog vs. werk

Wanneer ik dit aan mensen vertel dan vragen ze waarom ik niet kan leven van mijn blog, of dat mijn blog toch ook werk is? Ik snap het volkomen, mijn blog loopt ook erg goed maar er geld aan verdienen zodat je er van kunt leven is een stuk lastiger dan je denkt. In het artikel van vorige week las je dat ik mijn blog doe vanuit een passie, daarom zie ik het ook niet als werk. Ik schrijf namelijk wanneer ik dat wil en alleen over dat waar ik zelf achter sta. Mede omdat ik er niet mijn brood mee verdien, voelt het dus niet als baan.

waar een Wille is, is een weg

De grap van de eeuw, die natuurlijk slaat op mijn eigen achternaam en waar ik trouw in geloof! Terwijl ik therapeutisch me suf lees aan allerlei blogs, lekkere recepten en mooie verhalen ben ik natuurlijk ook bezig met wat ik in de toekomst wil. Dat verspringt dagelijks kan ik je vertellen, maar er zit wel een rode draad in. De mode geef ik niet op, daar gaat mijn hart sneller van kloppen. Wat het dan wel wordt, dat weet ik dus nog niet. Maar ik kom er wel, het heeft even… je raadt het al: tijd nodig!

herkenbaar? Ik hoor veel verhalen van anderen die dit ook hebben meegemaakt. Bedankt voor jullie lieve woorden!

 

19 Responses

  1. Romy

    Wat ontzettend stoer dat je dit op papier (je blog) hebt gezet! Ik kan me voorstellen dat het al fijn voelt om je verhaal even van je af te schrijven. Ik vind het stoer dat je de stap naar een therapeut hebt gezet en ik hoop heel erg dat hij je, op jouw tempo, verder kan helpen. Zelf zit ik ook zonder werk (of nou ja, ik heb freelance klusjes, maar geen vaste baan) en ben ik hard aan het solliciteren. Ik worstel ook met iets, waardoor ik ‘maar’ 32 uur kan werken en dat eigenlijk al veel is. Soms is dat heel frustrerend, maar aan de andere kant voelt het ook goed om een beetje om mezelf te denken en niet zomaar meteen het maximale van mezelf te eisen.

    Reply
  2. Sheila

    Wat een eerlijke en openhartig blog! Dat zal zeker niet makkelijk zijn om te schrijven, maar ik vind het moedig van je. Niet omdat er iets is om je voor te schamen. Als een psycholoog jou kan helpen om tot een inzicht te komen die je zelf niet ziet. is het toch zonde om die kans te laten lopen? In Amerika is het de normaalste zaak van de wereld, maar voor de nuchtigere Hollander heeft het blijkbaar toch een negatieve bijsmaak. Nergens voor nodig. You go girl, een eerste stap is gezet. En dát vind ik moedig van je.

    Fijn dat je wel een positief ingesteld persoon bent. Want dát en loslaten, helpt. Zorg er voor dat je je niet verantwoordelijk voelt voor de buitenwereld, maar blijf luisteren naar je hart. Dit is jouw leven, dus doe vooral wat goed voor jou voelt. En als je daar nu nog niet uit bent, komt dat dus straks.

    Reply
    • Josine Wille

      Hi Sheila, dat klopt helemaal. Al krijg ik steeds vaker te horen van anderen die daar ook mee te maken hebben of hebben gehad. I’m not the only one 😉 Dat loslaten duurt eventjes, maar ik ben inderdaad van goede hoop. Bedankt voor je lieve reactie en opbeurende woorden. Liefs, Josine

      Reply
  3. Rachel

    Wat heftig om te lezen maar wat heb je dit goed verwoord allemaal. Ik heb vorige week mijn ontslag gekregen en ik kon mezelf er al op voorbereiden. Het bedrijf zakt over een maand in want het werk gaat naar twee andere transporteurs.. nu ben ik al wel door twee andere bedrijven gebeld maar daar kan ik niet mijn creativiteit laten zien. Ik heb mezelf echt ontdekt door mijn blog, ik wil meer gaan doen met mijn passie en mensen inspireren.. Ik wil mezelf daar nu even een maand op gaan focussen.. even kijken wat ik echt wil met mijn leven en wat ik jaren kan uithouden. Ik heb ruim 7.000 volgers op youtube en bijna 1000 op bloglovin op mijn blog maar hier kan ik ook niet van leven helaas!

    Reply
  4. marleen

    Wat heftig om te lezen joh. Zo zie je maar dat je iemand waarvan je regelmatig stukjes leest echt niet helemaal kent.
    Ik weet wél zeker dat jij er bovenop komt! 🙂 Je kan het!

    Reply
  5. Bonsje Kraaij-van den Berg

    Jij komt er wel Josine! Erg he, om het erg te vinden dat je bij een psycholoog praat? Ik ben gestopt om me ervoor te schamen. Ik zit zelf door een stom ongelukje thuis met een beperking en ik weet hoe het voelt om je hand op te moeten houden bij het UWV. Dat is gewoon K*t! Door mijn perfectionisme en mijn faalangst heb ik mijn ambities altijd laag gehouden (beetje dom, ik weet het) Ik heb dus met mijn iq van boven de 130 alleen een mavo diploma en daarna alleen productiewerk gedaan. Dat ik meer zou kunnen geloofde ik zelf niet…. Nu ben ik afhankelijk van een lijf en een kleine dosis energie en baal ik van mezelf…. Gelukkig is daar dan die fantastische psychologe 🙂 Mijn grote inspiratie en heb ik een kerel die altijd achter me staat om me duwtjes te geven 😉 Kop op mooie meid, de wereld ligt aan je voeten!

    Reply
  6. Dominique

    Wat heb je dit weer waanzinnig duidelijk en herkenbaar verwoord! Ik “zit” ook thuis met een burn out en vind het lastig om me er bij neer te leggen. Wil van alles maar er komt niets uit m’n handen. Wil graag weer werken maar daar was ik van de week en na 10 seconden barste ik in tranen uit en ben weer naar huis gegaan. Zou willen dat er pilletje bestond wat ik kon nemen zodat het weer “over” was….. maar men zegt dat het tijd nodig heeft….. tja en geduld is nou niet mijn sterkste kant. Maar we komen er wel! Dank je voor al je blogs!

    Reply
  7. Nora

    Jeetje meis 🙁 wat goed dat je de eerste (paar) stappen van je herstel zelf hebt durven nemen! Kleine stapjes, maar steeds iets vooruit, geef jezelf de tijd.
    En vergeet niet: je leeft maar 1 keer!! Zonde om dat leven ‘voor anderen’ te leven. Denk aan jezelf.
    Komt goed.
    xx Nora

    Reply
  8. Margo

    Mooi verwoord lieve schat. Heel eerlijk en open! Iets wat je volgens mij al heel lang wist, maar het niet echt toe durfde te geven he? Fijn dat je hulp hebt nu. Je bent een sterke chick en je komt er wel weer. Ik ken geen andere bruisende vrouw met doorzettingsvermogen zoals jij. En doe het helemaal lekker op je eigen tempo. Dikke kussen!

    Reply
  9. Danielle

    Herkenbaar? Nee totaal niet hoor 😉 Maar wow, wat goed dat je dit nu hebt opgeschreven, de wereld in hebt geslingerd en “uit de kast” bent. Ik ben trots op je! Ik hoop dat de tijd ons op de goede weg zal brengen en we allebei op de plek terecht komen waar we horen te zijn (oh, wat heerlijk zweverig dit)… en ondertussen maken we er samen het beste van! Xx

    Reply
  10. Francis

    Met tranen in mijn ogen lees ik je verhaal. Want dit is ook mijn verhaal! Ik hoor samen met diverse vriendinnen van mij ook bij de club met een quater life crisis! En wat goed dat je dit zo durft te vertellen. Lucht het je een beetje op?!

    Het begon bij mij allemaal in 2015 toen ik na mijn helse zwangerschap ( 8,5 maand aan mijn huis gekluisterd geweest) weer aan het werk ging. Na een aantal maanden worstelen ging het licht uit en kreeg ik een zware paniekaanval. En toe begon de ellende. Waar ik wel veel baat gehad heb bij de gesprekken met de psych, dus give it A real try! Even graven en jezelf weer terug vinden. Nu anderhalf jaar verder kan ik eindelijk zeggen dat ik mezelf weer terug heb. Een nieuwe baan heeft die verandering gebracht voor mij. Ik doe er weer toe!

    Lieve josine ik vind je zo’n topwijf, echt wel een voorbeeld voor mij! Jij gaat jezelf weer vinden en je komt erboven op! Die sprong naar die nieuwe baan is ook fucking eng! Pff vertel mij wat! Maar ik mag nu wel eindelijk weer mezelf zijn! En daar heb ik alles voor over!

    Zorg voor jezelf en het is echt wel Oke om tijd in jezelf te steken! Ik snap dat de bankrekening echo zegt. Maar je bent wel meer waard dan die baan! Het gaat je lukken!

    X

    Francis

    Reply
    • Josine Wille

      Hey lieverd, ja jij hebt natuurlijk ook een heftige (zakelijke) tijd achter de rug. Ik wist niet dat het bij jou ook zo rot was allemaal. Gek he, soms spreek je elkaar regelmatig online en toch weten we niet alles wat er in dat koppie omgaat. Wat fijn om te horen dat het nu goed met je gaat, dat geeft me hoop. Maar zeker je lieve woorden ook. Dankjewel! xx Josine

      Reply
  11. Marije

    Welcome to the club. Wees lief voor jezelf en gun jezelf de tijd. Stapje voor stapje. Iets wat jaren heeft geduurd om op te bouwen, kun je niet binnen 1 dag afbreken. Het heeft tijd nodig en wees niet te streng voor jezelf. You can do it, girl

    Reply
  12. Jolanda

    Herkenbaar verhaal. Ik had het vorig jaar zwaar en wist niet meer wat ik wilde. Zo’n machteloos gevoel en een hoop negativiteit wat niet bij mij past. Eén bezoek aan de bedrijfspsycholoog bevestigde wat ik zelf ook had geconstateerd. Acceptatie, met andere ogen naar dingen kijken én niet teveel nadenken is voor mij de oplossing geweest. Wat ook duidelijk is, is dat je het zelf moet doen.
    Houd moed! Betere tijden komen er ook voor jou weer aan.

    Reply
  13. Maris

    Wat een mooi openhartig verhaal. Je moet jezelf de tijd geven en dan komt er vast iets op je pad. Moeilijk om te accepteren maar ik hoop dat je er uitkomt. Heel rot voor je. Blijf positief !

    Reply
  14. Nancy Baten

    Jeetje! Ik heb drie jaar geleden tijdens mijn revalidatie een psychiatrische gehad omdat ik niet kon verwerken dat ik niet meer kon werken! Ik denk dat het enorm moeilijk is voor mensen van jou leeftijd om je staande te houden! Ik hoop in ieder geval dat je je snel weer wat sterker gaat voelen!

    Reply
    • Josine Wille

      Hi Nancy, bedankt voor je lieve woorden. Me staande houden is inderdaad de goede woordkeuze 🙂 Ik zie het positieve er gelukkig van in, dus het komt weer goed! Wat erg om te horen dat je niet meer kan werken, hopelijk heb je je draai gevonden. Liefs, Josine

      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers like this: