Een huishouden runnen met een baby van zeven maanden oud is al een hele klus. Daarbij heb ik net een nieuwe baan en probeer ik hier ook regelmatig wat leuks te schrijven. Tot ik van de één op de andere dag niks meer kon, behalve plat liggen. Tijd voor een persoonlijk update en hoe het nu gaat

De dagen zijn allemaal zo wazig, dat ik goed moet nadenken wanneer dit allemaal begon. Zo’n twee maanden geleden begon mijn rug weer op te spelen -weer, daar kom ik zo op terug. Ik besloot dat dat aan ons bed lag, waarvan de matrassen aan vernieuwing toe waren. Ik wil al jaren weer een boxspring en dat werd het dus ook. Heerlijk sliep ik, mijn rug verbeterde en ik had een dikke vette ‘zie je nou wel‘ naar Dennis, dat begrijp je. Eind Juni kwam die rugpijn weer terug en ik besloot naar een osteopaat te gaan. Na twee behandelingen was de rugpijn bedaard. Ik had diclofenac gekregen, die ik echt heel af en toe nodig had maar het ging goed met me.

rugpijn na buikoperatie

Die rugklachten in mijn onderrug zijn voor mij bekend terrein. Zo’n acht jaar geleden heb ik galstenen gekregen en is mijn galblaas verwijderd door middel van een kijkoperatie. Daar op volgend heb ik ruim een jaar rondgelopen met een pijnlijke rug, met name ‘s nachts. Een fysio kon me niet helpen maar wel vertellen dat ik verrekte SI banden heb en dat is vaker bevestigd. Ik sprak iemand over mijn rugpijn, stom toevallig op een bruiloft, die me vertelde dat je na een buikoperatie flinke rugklachten kunt overhouden. Haar gouden tip was de osteopaat. Ik ging er heen, vier behandelingen later was ik als herboren en kreeg oefeningen mee. Deze doe ik tot op de dag van vandaag, wanneer het allemaal wat pijnlijker voelt.

“De gynaecoloog vertelde me destijds dat het ongeveer een half jaar duurt voordat een keizersnede echt genezen is.”

Toen de pijn na de keizersnede terugkwam was ik eigenlijk niet eens verbaasd. De gynaecoloog vertelde me destijds dat het ongeveer een half jaar duurt voordat een keizersnede echt genezen is. Alsof ik de klok er gelijk op had gezet, Charlotte was zes maanden oud en mijn klachten begonnen. Vandaar dat ik ook ditmaal begon bij de osteopaat. Wel lichtte ik mijn huisarts in. Hij vertelde me dat, wanneer het na drie behandelingen niet verholpen was, ik terug moest komen. Aangezien het na twee behandelingen goed ging, pakte ik mijn leven weer op. Natuurlijk rustig aan, goed door mijn knieën bij bukken en zo weinig mogelijk tillen, op Charlotte na.

Gedurende de week begon ik een pijnlijke druk op mijn scheenbeen te voelen, ik dacht een beurse plek. Dat deed aardig pijn, maar ik dacht er verder niks van. Toen het weekend werd, ging mijn hele been en rug wat pijn doen dus nam ik één tot twee diclofenac per dag. Zondagavond begon het toch echt pijn te doen en ik besloot vroeg naar bed te gaan en wat meer rust te pakken.

ik deelde dit deels al op mijn stories op instagram, volg me hier al?

hernia in bed

wat het einde moest zijn, bleek het begin van de helse pijn

Er van uitgaande dat alles weer op te lossen was met een bezoekje aan de osteopaat ging ik dus gewoon werken. Ik kon weinig, dus pakte al mijn rust terwijl Dennis alles voor Charlotte deed. Hij begint altijd vroeg en rijdt rond 6:15 uur weg maar dat kon nu niet, hij moest zowel Charlotte als mij helpen. Ik kon op een gegeven moment niks meer, zelfs plassen kon ik niet want zitten lukte niet. Huilend zat ik daar, Dennis die me troostte en me overeind hielp. Ondertussen een klein meisje die wakker was en verzorging nodig had. Ik smeekte “ga weg, alsjeblieft, pijn ga weg” al is het maar voor een half uurtje. Even gewoon rust.

De osteopaat schrok niet van mijn tranen, het was een onderdeel van mijn helingsproces want mijn lichaam was flink veranderd in houding. Maar ook een stuk losser, mijn lichaam wilde terug naar het oude en trok mij op en neer als het ware. Mijn leken-uitleg. Klinkt best logisch, dus na de behandeling rust, slapen en plat. Ik nam contact op met de huisarts, ik kreeg naproxen, iets sterkers. En weer gingen we door met de verwachting dat het een kwestie van tijd was. Toen ik na een paar dagen nog verging van de pijn kon voor een extra sessie bij de osteopaat langs. Dit was erg intens en ook zelfs emotioneel. Het straalde rondom mijn keizersnede en hij vertelde hoe heftig mijn lichamelijke trauma was. De tranen rolden over mijn wangen zonder dat ik pijn had tijdens de behandeling.

“Ik ging op de bank liggen, nam mijn medicijnen. Later bleek dat ik de komende 13 uur niet meer van die bank af zou komen.”

Vrijdag heb ik mezelf alle tijd gegund om dit opnieuw te herbeleven, terug te gaan naar die dag van de bevalling, naar alle momenten. Naar alle vormen van emotie. Niks leek te helpen en de pijn werd alsmaar erger. De huisarts kwam langs en deed een onderzoek, niks ernstigs maar wel heel heftig. Weer een medicijn erbij, pregabaline, om mijn zenuwpijn tegen te gaan. Dit kon een paar dagen duren voor het werkte. Einde van de dag kwam Charlotte terug van het kinderdagverblijf en ik wilde beneden zijn om haar te zien. Al was het maar heel even. Ik ging op de bank liggen, nam mijn medicijnen. Later bleek dat ik de komende 13 uur niet meer van die bank af zou komen.

Opstaan deed teveel pijn. Elke keer nam ik me voor weer tot rust te komen tot de pijn was gezakt en het opnieuw te proberen. Rond 17:00 uur ging ik liggen en na veel pogingen werd het uiteindelijk 23:00 uur. Ik had inmiddels al liggend gegeten en zelfs in een handdoek moeten plassen, want opstaan lukte niet. Het was zo vernederend, ik voelde me zo klein. Ik belde de huisartsenpost. Na veel heen-en-weer kreeg ik dan iets zwaarders voorgeschreven. Mijn lieve zus ging het halen en was rond 1:00 uur dan eindelijk met het spul. Ik slikte het, vertelde Dennis naar bed te gaan want iemand moest klaar kunnen staan voor Charlotte. Na twee uur werkte het nog niet, de tramadol en ik viel af en toe in slaap van al die troep in mijn lijf. Badend in zweet werd ik wakker rond 6:00 uur. Met alle kracht en veel tranen stond ik op en liep ik direct naar boven, naar mijn bed. Daar bleef ik tot dinsdagmiddag.

wanneer de zwaarste pijnstillers zelfs niet werken, wat dan?

Zaterdagochtend ben ik nogmaals onderzocht door een huisarts, via de huisartsenpost en die legde me uit hoe ik met de zwaardere pijnstillers om mocht gaan. Dat hielp een beetje. Het was dinsdag pas toen ik wakker werd, zonder een nacht met pijnscheuten. De zenuwpijn-medicijnen leken te gaan werken. Op maandag werd ik doorverwezen voor een MRI die pas op woensdag kon plaatsvinden (in eerste instantie zou het zelfs drie weken duren). Tot overmaat van ramp heb ik dinsdag iets verkeerds gegeten, waardoor ik woensdag heel de dag diaree heb gehad en meerdere malen flink heb moeten overgeven. Mentaal kon ik het nu echt niet meer aan, ik stortte volledig in en besloot naar mijn ouders te gaan. Dennis kon zijn rust gebruiken, ik ook en Charlotte kon lekkere kamperen bij opa en oma.

MRI – een groot lijf in een kleine tunnel

Wat zag ik op tegen de MRI. Ondanks dat ik ontzettend veel gehad heb aan de informatie die ze verstrekken en het youtube filmpje over het geluid. Ik was op van de misselijkheid, niet kunnen eten en emoties en die eeuwig aanhoudende pijn die nooit helemaal wegging. Het viel uiteindelijk mee, ze waren erg behulpzaam maar wat was ik bang. Inmiddels is het vrijdag en heb ik de resultaten gekregen! Bang, spannend, zenuwachtig.

met een hernia en baby van zeven maanden

wat heb ik nou?

Dat wilde ik dus ook wel weten na tien dagen van hel! Er zijn dus allerlei scenario’s voorbij gekomen, van de artsen, van de osteopaat en alle andere mensen die mijn pijn herkenden. In eerste instantie werd gedacht dat de houding van mijn lichaam veranderd is tijdens de zwangerschap. In combinatie met mijn SI banden of het gewricht is het een bekend probleem om daar last van te krijgen, zeker na een keizersnede. Helaas is het nog iets erger dan dat. Er is een lichte verschuiving te zien tussen mijn onderste wervels, wat dus duidt op een vorm van hernia. Het enige positieve is dat dit van zichzelf kan helen, met rust, beweging en slikken van de pijnstillers.

Terwijl ik dit schrijf heb ik het nog steeds niet helemaal begrepen. Natuurlijk ben ik blij dat het iets is wat kan helen, wat kan oplossen, maar tegelijkertijd vraag me ook steeds af, waarom ik? Waar heb ik dit aan verdiend? En erger nog, voor het eerst sinds ik me kan herinneren, voel ik me schuldig over mijn gewicht. Is dit mijn schuld? Heb ik dit op me afgeroepen? Zoveel vragen, eigelijk allemaal retorisch want ik weet het antwoord erop. Het kost me heel veel energie om dit te delen, om dit op te schrijven en dus hardop te zeggen maar het is zo.

Waar ik de meeste kracht uit haal is dat ik vandaag weer thuis ben, samen met lieve kleine Charlotte en Dennis. In mijn eigen huis, zit ik aan tafel dit te typen. Iets wat ik tien dagen lang niet heb gekund. Heel eventjes maar, straks ga ik weer rustig liggen en bijkomen. Lekker met een boek en een kopje thee. Dat ik even geen inkomen heb gezien mijn 0-uren contract grijpt me nu nog niet bij de keel, ook dat komt weer goed. Ik heb Charlotte vandaag namelijk fruit kunnen geven en zelfs een keertje de fles, al was dat liggend samen op bed. Daar doe ik het voor, al die kleine stapjes vooruitgang. Liefs, Josine

View this post on Instagram

Terwijl ik inmiddels al zo’n tien dagen plat lig, komt er weinig uit mijn handen. Door alle troep die ik slik kan ik niet eens meer piekeren -best fijn! Soms lukt het me om me te concentreren en dan kies ik even voor mezelf en ga ik verder in mijn boek Op Je Lijf Geschreven. Tot nu toe wil ik elke keer een sterke tekst of quote delen, want dit boek staat vol eye openers, wijze lessen en trucjes. Een deel herken ik, maar een groot deel ook niet. Ik heb me in mijn leven niet vaak terug laten houden door mijn maat of gewicht. Toch zijn er zoveel verrassende andere dingen die ik wel herken. Zo kon ik vroeger zo ontzettend negatief zijn over anderen, wat eigenlijk gewoon een reflectie was van mijn jaloezie. Ik kon het mooie niet zien, omdat ik zelf niet voldeed aan het ideaalbeeld. Pas toen mensen mij daarop duidde ging ik er op letten, en zo kon ik er aan werken. Dit is mijn interpretatie. Dit wordt ook omschreven in het boek, zo ook de manier waarop je jezelf kunt aanpassen en zo een positiever, vrolijker mens kunt worden. Maar ook zoveel liever naar jezelf toe, want dat is toch het allerbelangrijkste! Ondanks dat dit voor mij al zo’n 20 jaar geleden gebeurde, moet ik mezelf nog steeds wel eens corrigeren. Soms denk ik nog wel eens dingen over mezelf, over anderen, onnodig. Ik hervat mezelf en ‘bespreek’ het met zelf; waarom denk ik dat? Vaak eindigt dat met een glimlach op mijn gezicht. Want ondanks mijn ‘fout’ die ik corrigeer, kijk hoe ver ik ben gekomen. Dat is dan weer een stukje #selflove door mezelf te complimenteren met wat ik heb bereikt. Ik zeg het je, lees dit boek. Enne, niet alleen voor dikke vrouwen maar voor alle mensen! #mindsetquotes #nooitteoudomteleren #opjelijfgeschreven @mayralouise

A post shared by JOSINE WILLE theBiggerBlog.com (@thebiggerblog) on

18 Responses

  1. Janzen

    Wow, ik lees even op je website, omdat ik je in je mooie prinsessenjurk zag… Geef niet op! Je bent een prachtig mooie vrouw en je bent sterk dat geloof ik echt. Je hebt een prachtig kindje gekregen en hopelijk een lieve man/ papa. Geniet van het mooie. Misschien kan ik je daarmee een hart onder de riem steken. Echt, je bent prachtig!

    Reply
  2. sammie

    Poeh dat klinkt bijzonder pijnlijk en heftig. Sterkte en beterschap en doe het vooral rustig aan!

    Reply
  3. Samantha

    Oh lieve meid, ik heb zo met je meegeleefd de afgelopen week, en wat een erge uitkomst van de mri, dat was dan ook niet helemaal bedoeling. Je hebt nu wel antwoord. Hopelijk krijg je die helse pijnen niet meer terug. Liefs samantha

    Reply
  4. An

    Jou verhaal is zo herkenbaar. 7 jaar op en af met rugpijn, een lichaam helemaal uit de haak om de pijn te verzachten,… In september 2017 plots énorme uitstralibgspijnen naar mijn benen. Huilen, creperen, mijn been er gewoon af willen hakken. Niets kon ik. Diclofenac, osteopaat die geen hulp meer kon geven, tramadol… Steeds meer. Zenuwinfiltratie, niets hielp. Uiteindelijk via spoed door top arts geopereerd na 3 dagen ziekenhuis, 6 weken platliggen en verlost van alle pijn. Nog steeds gaat het prima met me. Raadpleeg een top orthopedisch chirurg en laat je helpen. Ik weet hoe moedeloos je ervan wordt. Sterkte.

    Reply
    • Josine Wille

      Herkenbaar van dat been eraf willen in de pure wanhoop! Ik smeekte om een ruggenprik (die ik tijdens mijn bevalling heb ervaren) poeh wat heftig jouw verhaal. Bedankt voor je tips, heel lief

      Reply
  5. Mama

    Lieve schat… stapje voor stapje… powerwoman je komt er wel‼️

    Reply
  6. Debbie

    Jeetje Josine, wat een lijdensweg. Ik hoop dat je je snel weer beter voelt en dat die rug/hernia inderdaad gaat helen. Heel veel knuffels, kusjes en beterschap!

    Reply
  7. Sabine

    Oh jeetje meid hier schrik ik toch best van. Wat een heftige tijd heb je al achter de rug, hoop echt dat je langzaam weer op mag krabbelen en dat je pijnvrij zult zijn.

    Reply
    • Josine Wille

      Hi Sabine, anders ik wel! Het begon met een lichte pijn en werd opeens zo heftig. Heb echt gesmeekt dat het zou stoppen. Gelukkig slaan de medicijnen nu aan! Liefs, Josine

      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers like this: