Deze 6 dingen hoop ik nooit te doen als aanstaande ouder, maar of dat ook lukt..?

Je kent het wel, al die voornemens van aanstaande moeders. Ik ben er dus ook zo eentje, die nog vol goede moed denkt bepaalde dingen nooit te doen. Diep van binnen weet ik dat er niks van komt! En dat is ook helemaal oké. Deze dingen hoop ik dus nooit te doen, of althans niet publiekelijk. Maar of dat ook gaat lukken.. herkenbaar?

publiekelijk ruiken aan de broek van je baby of kind

Ik zie dit tafereel zo vaak gebeuren, meestal in een cafe of restaurant. Wat ik sowieso een frappante plek vind voor dit tafereel, maar ik begeef me momenteel nog niet veel onder moeders en vaders door de dag heen. Een moeder of vader die het kindje optilt en ongegeneerd aan de broek ruikt. Het toppunt is dan nog de knikkende blik dat het tijd is om de luier te verschonen. Is dit preutsheid van mijn kant? Maar echt alsjeblieft, moet dit nou voor publiek? Dat dit soms nodig is, natuurlijk is dat! Alleen liever niet boven een lekker bordje met eten.

in kindertaal praten naar je kind

Zo’n kleine dreumes is natuurlijk hartstikke leuk. En schattig. Maar jij bent dat niet, naja misschien wel hartstikke leuk, maar niet een baby, kleuter of peuter! Je kunt ook prima verstaanbaar praten met je eigen stem en je eigen woorden.

continue vragen stellen aan je kind

Iets waar ik me ontzettend over verbaas  zijn papa’s of mama’s in de supermarkt die continue allerlei vragen stellen aan een kind. “Zullen we vanavond dit of dit eten?”. Waarom stel je die vragen? Een kind die gaat bepalen wat het gezin gaat eten, dat is toch vragen om problemen? en dan bedoel ik een driejarige he?  Misschien is dit opvoedkundig verantwoord hoor en betrek je zo je kind het dagelijks leven, daar moet ik me misschien nog in verdiepen. Maar kijk er dan niet vreemd van op wanneer je eens iets anders eet dat het kind het weigert te eten.

de kids keihard gillend rond laten rennen in een restaurant

Wat is dat toch, zijn ouders zo gewend aan het gekrijs van hun kind dat ze het niet meer horen? Of zijn ze blij het kind gedumpt te hebben bij leeftijdgenootjes zodat kunnen bij beppen met hun vrienden? En dan gewoon oren en ogen afsluiten voor de rest van de wereld. Wel lekker makkelijk! Ik zie dit zo vaak gebeuren in gelegenheden waar overigens ook andere leeftijdsgenootjes zitten die wel lief spelen en hun stem niet continue hoeven te verheffen aan één stuk door. Dat wordt maar afwachten wat voor karakter onze smurf heeft!

“wacht maar tot … dit hoort”

Wie is diegene, de boeman? Zeg gewoon zelf wanneer je kind iets niet goed doet en portreteer niet iemand als degene die wel eens boos zou kunnen worden. Lekker makkelijk!

dat vogelnestje achter op het hoofd

Oké, nu begeef ik me op dun ijs  waarschijnlijk. Ik snap dat kindjes veel slapen, maar waarom die vogelnestjes op hun achterhoofd bij peuters? Ik snap dat het lekker praktisch is, ‘s avonds in bad en daarna lekker slapen. Maar je kunt ‘s morgens toch gewoon even een natte kam door het haar halen en zo dat vogelnestje een beetje uitdeuken? Dat kost echt maar 1 minuut! We gaan het meemaken.

Dit is geen commentaar hoor, doe lekker met je kleine smurf wat je zelf wilt. Het is mijn frustratie en irritatie en misschien ook wel een portie hormonen. Wat overigens meestal wordt weggewuifd met de simpele “wacht maar tot je zelf kinderen hebt“. Ook zo’n irritante opmerking, want niet iedereen is hetzelfde! Enfin, ik ben benieuwd hoe hard ik straks moet lachen wanneer ik dit terug lees. Of wellicht wel trots af te kunnen vinken dat het tot dan toe goed is gelukt! Wat het ook is, het maakt niet uit. Toch!

wat zijn jouw irritatie momentjes bij (andere) kids en hun ouders?

14 Responses

  1. Mirthe

    Hahaha Josine! Ik ga echt stuk; “kom op, je kunt dat vogelnestje toch wel een beetje bijwerken”. Gelijk heb je!

    Reply
  2. Rose

    Hahahahaha geweldig..ja of je zit in zo’n Hollands kringetje met een verjaardag en de peuter heeft zo hard zn broek vol gespoten dat je echt niet meer hóeft te twijfelen of je neus tegen die bipsen hoeft te duwen.. en moeders zegt;” heb je een grote bah gedaan?” En gaat t m fijn op de grond of op tafel tussen de kaasjes en leverworst verschonen terwijl ik destijds boven een commode had staan!
    En dan de gedresseerde schatjes die van mama alle verhaaltjes moeten vertellen..: vertel eens wat je hebt geleerd..en vertel eens wat je gisteren en laat eens zien wat je…etc. Ik denk dat laat het hem vertellen als hij t zelf wilt. Ooh en nog 1..; even een gesprekje met je vriendin waar kindje van de hele tiid de aandacht opeist.. bij elke drie zinnen die je samen hebt moeten er 10 vragen van kindje beantwoord worden..En ja ik heb 3 grote kinderen en ze zijn leuk opgedroogd maar continue in de reden vallen en in elk gesprek mengen ging niet gebeuren. En op een verjaardag binnen drie minuten de hele tafel leeggrazen ook niet. Hahahahaha maar rond nou eerst de zwangerschap af en dan komt t vanzelf wel goed!!!

    Reply
  3. Angela | Great Body & Mind

    Ik betrek mijn peuter bij veel dingen en laat zijn mening echt wel tellen. Er valt heel goed met hem te praten en redeneren. Hij is nu 3 en van peuterpuberteit weinig te merken (en als er al eens een uitbarsting is dan duurt dat nooit lang, snel voor rede vatbaar en ik wijt dit meer aan zijn karakter dan peuterpuberperikelen). Zoals iemand hier boven al aangeeft behandelen we hem als volwaardig persoon. ‘Omdat ik het zeg, omdat ik je moeder ben, mama is de baas’ zul je mij nooit horen zeggen. Ik weet nog hoe superirritant ik vroeger zo’n non-antwoord zelf vond en dat ik begrip kon opbrengen voor regels als ze werden toegelicht. Ja ja, wijsneus, net als m’n peuter.

    Maar ik snap jou wel hoor! Voor wij kinderen hadden zeiden wij ‘dat gaan wij beter doen!’. En dan ineens ben je papa en mama en dan heb je ineens niks meer te zeggen over andere papa’s en mama’s, omdat je het begrijpt en snapt dat iedereen het op zijn eigen manier doet.

    Reply
    • Josine Wille

      Ik denk ook dat dat heel belangrijk is, je kindje erbij betrekken. Dit was meer de overdreven versie ik aankaartte, waarbij de moeder alles liet bepalen door de kleine. Gelukkig heb ik nog even voordat de smurf 3 is 🙂
      Overigens is dit geen geval van “beter doen” hoor, ik waardeer elke ouders en laat ze absoluut in hun waarde. Dit zijn meer mijn eigen plannen, maar natuurlijk geen idee of dat gaat lukken!

      Reply
  4. Marion

    Hahaha zoooo herkenbaar!!! Dacht ook dat ik het allemaal niet zou doen… WRONG!
    Ben heeel erg benieuwd hoe jij gaat reageren als je in een restaurant lekker zit te eten en je ruikt ineens poep… 😉
    En elke dag worden hier de haren nat gemaakt en gekamd,toch weten die stomme autostoelen elke keer weer vogelnestjes te creëeren.
    Grrrrr… ergernissen alom. Maaaaar ik ga niet alles verklappen, ik wil alleen heel graag over ongeveer drie jaar jouw update lezen.

    Reply
    • Josine Wille

      Ohhh die autostoeltjes zijn wel een heel goed antwoord! Zie je, een ervaringsdeskundige doet wonderen! Ik ben ook super benieuwd en gok dat ik alles kan beamen tegen die tijd, hou mijn hart vast hihi

      Reply
      • marion

        Neee johhh komt helemaal goed, het is echt super leuk om te ontdekken hoe je uiteindelijk alles echt aanpakt. Je leert hele nieuwe dingen van en over jezelf. Duik er volop in en geniet maar van alles wat er op je af komt. 🙂

  5. Elise

    Haha ik betrap mezelf erop dat ik bij mijn neefje en nichtje ook soms “kindertaal” praat. Normaal vind ik het ook irritant, maar zonder het door te hebben doe ik het toch. Dat gekrijs in een restaurant vind ik wel echt heel irritant. Laatst nog gehad dat een kind half op schoot zat terwijl ik sushi at en de moeder vrolijk zei “niet boven op de mevrouw zitten. Dat vind ze niet leuk, anders had ze zelf wel kinderen meegenomen” uhm sorry? Vooral dat bewust hard praten zodat anderen het horen is vreselijk haha.

    Reply
    • Josine Wille

      Ja herkenbaar he, heb ik ook met mijn neefje gehad hoor. Daarom, het is een streven maar denk ook niet dat ik dat ga halen haha!
      Ja dat is zeker ongemakkelijk wanneer zoiets gebeurd he?

      Reply
  6. Marije

    Haha de eerste drie doe ik sowieso ook en het vierde punt, daar heb ik niet altijd zelf zeggenschap over helaas. Schrijf je over een paar jaar een update?

    Reply
    • Josine Wille

      Joh ik maak me geen illusies hoor! Leek me leuk om vast te leggen en inderdaad een leuk idee om er straks op terug te komen inderdaad!

      Reply
  7. Froukje

    Babytaal doe je vanzelf, dat is namelijk echt nodig voor de taalontwikkeing van kinderen, zijn ze achtergekomen. De natuur heeft het zo geregeld dat moeders en vaders en andere nabije mensen dat echt vanzelf gaan doen. Knap he?
    Vragen stellen en betrekken is idd ook onderdeel van opvoedkundig verantwoorde tactieken. Als ik mijn kind vraag “wat zullen we eens eten” betekent dat heus niet zomaar dat hij alles bepaalt hoor, hahaha. Als hij pizza voorstelt zeg ik “lekker is dat he, dat gaan we een andere keer eten”. Maar ik ben wel van de stromingdie vindt dat je kinderen al vanaf heel jong als volwaardig mens moet behandelen (en dat is inclusief grenzen stellen, doe ik nl bij volwassenen ook). Door zilke gesprekjes betrek je idd je kind bij het dagelijkse leven en leidt het eerder tot minder struggles.
    Enneh, alvast veel succes met het kammen van een boze peuter:P

    Reply
  8. Bonsje

    wacht maar! Ik snuffel ook aan Lieve’s billen en dacht ook dat ik dat nooit zou doen Zo pluk ik ook snotjes uit haar neus, kijk in haar pamper of dat luchtje alleen maar een scheetje was, en zit ik ook niet meer met kak aan mijn hand of kwijlkusjes….je verandert echt als je een kind krijgt. Ik was bv echt overal vies van…nu ben ik die moeder die tijdens een afspraak ontdekt dat er etensresten op haar schouder zitten

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers like this: