web analytics

Het dagboek van een werkeloze workaholic: werkeloos druk kun je op twee manieren opvatten

Het plan was om elke maand een persoonlijk blog te schrijven, over wat er in me omgaat, wat ik allemaal doe en wat me bezig houd. Dit is me niet gelukt. Letterlijk, het lukte me gewoon niet! Niet eens omdat ik bang was dat het jullie niet zou interesseren, want ach, dan heb ik toch een minder goed gelezen post? Het is mijn blog, mijn verhaal. Is dat echt wel zo?

geen echte baan

Ik zal bij het begin beginnen. Een jaar heb ik met veel passie en plezier gewerkt bij het modemerk DIDI. Wat een periode van zes weken zou zijn, werd uiteindelijk een baan van een jaar. Per 1 Augustus ben ik uit dienst en dus werkeloos, maar mis de mensen en het bedrijf nog steeds. Misschien was dat ook wel de reden waarom een persoonlijk verhaal moeilijk te schrijven is? Gevoelend. Ieks!

baan

Natuurlijk ben ik op zoek naar een andere leuke baan. Iets wat bij mij past. Van mij zijn er niet zoveel, en dan bedoel ik mijn functie. Dus de banen zijn ook schaars. Voor de mensen die me pas sinds kort volgen, ik ben Product Developer & pasvorm deskundige van beroep voor dameskleding. Eigenlijk doe ik alles behalve ontwerpen; ik volg alles op van de designers. Van stofjes en stiksels, tot aan inkoopsprijzen en leveranciers.

werkeloos druk

Sinds ik thuis zit heb ik geen moment stil gezeten. Zelfs toen de mussen van het dak vielen, was ik nog druk bezig, want er moest nog zoveel gebeuren. Terwijl ik dit schrijf verklaar ik mezelf ook voor gek! Waarom eigenlijk? Waarom ben ik zo’n workaholic. Is het de druk die ik mezelf of leg, of ben ik daadwerkelijk heel druk met alles wat ik doe? Het blijft nog steeds een vraag voor me. Op een dag komt er vast een antwoord.

werkeloos druk

Tja, ik moet bekennen dat ik dit een sterke quote vind “everything happens for a reason”. Misschien ben ik wel te ongeduldig, maar eh wat is die reden dan? Ooit begon ik mijn blog, toen ik werkeloos werd en schreef er -op aandringen van het UWV- een heel bedrijfsplan om heen. Toen was het geen blog overigens, maar een online magazine. Dat terzijde. Het voelt deze keer totaal anders. Het voelt niet meer als de bezigheidstherapie van toen. Als een nieuwe uit-de-hand-gelopen hobby die ik het toen noemde. Het voelt nu als vreemd. Vreemd dat ik zo druk ben en toch niks doe. Of beter gezegd: niks bereik.

tijdsbesef

In de zomermaanden ging het nog wel goed. Enkele dagen vond ik dat ik wel eventjes wat leuks mocht doen, een middagje strand met mijn neefje, een lunch met een vriendin of gewoon even winkelen een paar uurtjes. Ik moet nog zoveel doen, eindelijk eens die ramen lappen, de berging uitmesten enzovoort. Idioot toch? De tijd vervaagt langzaam, ik maak lange dagen want ik ga laat naar bed, maar uitslapen, nee dat kan niet. Bijtijds op, wat overigens elke dag een ander tijdstip is. Ritme ontbreekt.

werkeloos druk

een schaamteloze selfie, tenslotte heb ik nu alle tijd voor flawless make up

positief blijven

Soms is het best lastig om positief te blijven denken als je de hele dag tegen jezelf aan lult. Als alle bloggers die je online volgt het altijd maar leuk hebben en leuke dingen doen. Ik ben ontzettend trots op wat ik heb bereikt, maar wil altijd meer, beter, goededer. De ironie is dat toen ik full time werkte ik altijd dacht dat het geweldig zou zijn als je full time kunt bloggen, heerlijk. Ik vergat even dat ik in Nederland woon, waar iedereen verwacht dat je voor een gratis nagellakje een blog schrijft. Daar kan ik de supermarkt niet van betalen? Daarnaast nog regelmatig solliciteren, want ja, die ideale baan moet toch ergens te vinden zijn?

pauze

Ondertussen blijf ik nog steeds druk, maar hopelijk wordt dat in mijn hoofd iets rustiger. Niet alles moeten is iets waar ik aan ga werken. Vaker nee zeggen, maar ook meer leuke dingen doen. Mijn plannen en doelen loslaten zal lastig worden, ik denk continue. Daar bestaat helaas geen knop voor. Om technische redenen zal ik dus een paar dagen niets posten. Je vind me vast wel online hoor, maar even geen blogjes van mijn kant. Ergens volgende week zie je me wel weer!

9 Responses

  1. Romy

    Maar wat als je de dagelijkse bezigheden nou wel ziet als werk? Zou dat iets veranderen aan je gevoel? Ik vind bloggen ook werk, en dan verdien ik er nog niet eens iets noemenswaardigs mee. Ik ben een hele tijd werkloos geweest en herken je gevoel, maar het is niet dat je op de bank voor je uit zit te staren. Probeer te netwerken, laat iedereen weten wat je zoekt, enz. En inderdaad: laat het idee over de ideale dagindeling los.

    Reply
    • theBiggerBlog - Josine

      Hi Romy, bedankt voor je reactie. Ik heb een weekje even niet geblogt en voel me een stuk positiever! Als je een uitkering krijgt en hard solliciteert, dan voelt het bloggen toch een beetje als spijbelen. Gek genoeg! Dankjewel voor je tips, liefs Josine

      Reply
  2. Jeanet

    Zelf zweer ik bij een planning! Het komt goed en luister maar goed naar je moeder.

    Reply
  3. Hanneke

    Lieve Josine!.. jij zingt altijd ” laat het los, laat het los..( muzieknootjes)… Als ik gestresst ben of zo moet ik daar altijd aandenken .. dús… nu zing ik dat voor jou… you can do it! Ik hou van je.. super prinses!… X

    Reply
  4. The Fashion Mom

    Dit zou ik geschreven kunnen hebben! Zo treffend jouw verhaal. En ik moet dringend ook wat meer dingen gaan loslaten én stoppen met piekeren. Komt helemaal goed lieve Josine! xx

    Reply
    • theBiggerBlog - Josine

      Ah wat een lief berichtje, dankjewel lieve Jill!

      Reply
  5. Karen

    Ooit, toen ik geen baan had, vond ik het ook lastig om structuur in mijn dag te brengen. Een brief posten werd dan al een heel project. Misschien als je een planning maakt voor je dag, dat dat kan helpen?

    Reply
    • theBiggerBlog - Josine

      Bedankt voor je tip. Dat probeer ik ook, maar dat wilt niet echt lukken. Probeer nu mensen te helpen, kleine projectjes en zo moet ik wel. Dat werkt beter 🙂

      Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published.

%d bloggers like this: